Czy zdarzyło Ci się kiedyś opowiadać coś ważnego, a rozmówca nagle ni z gruszki, ni z pietruszki zapytał: „Słyszał_ś, że pingwiny mają kolana?”

Jeśli tak, to pewnie wiesz, jak frustrujące jest, kiedy Twoje słowa nie docierają do odbiorcy! Na tym spotkaniu dowiesz się, jak słuchać tak, żeby ludzie chcieli z Tobą rozmawiać i jak wesprzeć siebie w słuchaniu trudnych komunikatów.

Niby wiesz, jakie są fakty. Ktoś przyszedł pół godziny później niż się umówiliście. Ktoś nie odpisał. Ktoś powiedział „OK” takim tonem, że masz ochotę upewnić się, czy przypadkiem nie ma w tym ukrytej groźby.

I zanim się zorientujesz, Twój mózg już odpala mentalne Pendolino: „Ona mnie ignoruje”, „On w ogóle mnie nie szanuje”, „To koniec, rzuci mnie i zamieszka w domku na wsi z kimś, kto lepiej rozumie memy”.

Brzmi znajomo? Na tym spotkaniu odkryjemy, jak zatrzymać się na peronie rzeczywistości, zanim wjedziemy w nieznane interpretacyjne rewiry. Nauczymy się, jak rozróżniać fakty od filmów, które kręcimy w głowie, i jak dzięki temu uniknąć niepotrzebnych dramatów.

Doskonale wiesz, że „Czuję, że mnie nie szanujesz” to nie uczucie, tylko oskarżenie w przebraniu. Niby rozumiesz, że „Czuję, że to wszystko jest bez sensu” to bardziej dramatyczny monolog wewnętrzny, niż faktyczna emocja. ALE… kiedy

w rozmowie robi się gorąco, Twoje językowe filtry nagle idą na urlop, a Ty znów rzucasz tekstem, który - zamiast budować porozumienie - odpala alarm przeciwpożarowy w czyjejś głowie.

Na tym spotkaniu obnażymy te małe językowe sabotaże, które robią z rozmów pola minowe. Nauczymy się łapać swoje rzekome uczucia za rękę, zanim wpakują nas w niepotrzebną dramę, i sprawdzimy, jak mówić o emocjach w sposób, który nie wywołuje reakcji „No chyba Ty!”.

Bo serio, „Czuję, że przesadzasz” to nie uczucie – to gotowy przepis na awanturę.

Wszyscy tam byliśmy. Kłótnia o to, kto miał wynieść śmieci. Awantura o nieumyte naczynia. Pasjonująca debata nad tym, kto bardziej „nigdy nie słucha i zawsze…bla bla bla”. Ale może to wcale nie chodzi o śmieci, talerze czy skarpetki, tylko o coś DUŻO głębszego?

Już rozróżniasz, które to potrzeby, a które strategie, a jednak utykasz w tych samych sprzeczkach – o bałagan w domu czy spóźnienia w pracy. Na tym spotkaniu rozwikłamy, jak nie dać się wciągnąć w wojnę na strategie i zamiast tego odkrywać, co tak naprawdę jest dla nas ważne – i jak to komunikować, żeby nie skończyło się trzaskaniem drzwiami.

To właśnie ten moment, w którym utykamy niczym łyżka w zbyt gęstej owsiance. Prawdziwa szkoła życia zaczyna się wtedy, kiedy chcemy, żeby inni zrobili to, o co ich prosimy, a oni… jakoś nie mają na to ochoty. I, co gorsza, radośnie oddają się takim pasjonującym zajęciom jak choćby leżenie na kanapie…

Jak zwiększyć szansę na to, żeby inni mieli ochotę spełnić naszą prośbę, nie stawiając przy tym ultimatum, nie grożąc kataklizmem, nie wyprowadzając spod pokładu armat pełnych dawnych żalów i pretensji? Razem sprawdzimy, czy proszenie musi być morskim potworem wyłaniającym się z otchłani i oswoimy go, żeby wspierał nas w relacjach na co dzień.

Mimo całej wiedzy i świadomości wciąż zdarza Ci się zgodzić na coś, a później tego żałować? Kto nigdy (przeklinając się

w duchu) nie odwoził sąsiadki na pociąg o 6 rano albo nie mógł się nadziwić, jakim sposobem przyjął beztrosko dodatkowe zadania w pracy, niech pierwszy rzuci kamieniem. Nic dziwnego - w końcu przez całe życie docierał do nas przekaz, że

w pierwszej kolejności trzeba dbać o innych, a odmawianie jest niegrzeczne.

Czas zerwać z tymi ograniczającymi przekonaniami i nauczyć się mówić “nie” bez wahania i poczucia winy, za to z troską

o siebie i drugą osobę. A może zupełnie przypadkowo okaże się przy tym, że odmowa wnosi coś wartościowego do relacji?

Jeden z najbardziej wybuchowych tematów - Jej Wysokość Złość. Pojawia się nieproszona, kiedy ktoś nadepnie Ci na piętę. Spopiela cierpliwie budowane mosty łączące Cię z ludźmi.

Na tym spotkaniu razem odplątamy zawiły węzeł relacji ze złością, odczarujemy jej złą reputację i nauczymy się z nią współpracować po to, żeby korzystać z jej wspaniałych darów, nie raniąc przy tym innych.

Będzie w stylu reklam leków: Gdy jedziesz na oparach i nie masz kiedy podrapać się po tyłku - właśnie wtedy jest najlepszy moment, żeby sięgnąć po naturalną, skuteczną, wegańską metodę doładowania swoich wewnętrznych zasobów. WDZIĘCZNOŚĆ. Otuli Twój smutek, rozgrzeje Twe serce i poprawi samopoczucie. Nie musisz zapoznawać się z treścią ulotki - nie ma żadnych negatywnych skutków ubocznych. A wdzięczność w grupie ludzi to jeszcze wyższy poziom doznań!